Göç destanı, Uygurlar’ın ülkelerinden başka topraklara göç etmesini konu edinen destan.
Bir Çin kaynağında anlatılan çeşitlemeye göre Uygurlar’ın Karakurum dağı eteklerindeki eski yurtlarında Selen-ge ve Tola ırmakları arasındaki kutsal ağaca inen ışıktan beş çocuk doğdu. Bunların en küçüğü Bögü Kağan büyüyünce Uygurlar’ın başına geçti. Onun soyundan 30 kağan Uygurlar’ı yönettikten sonra Yü Lun Tigin başa geçti. Oğluna bir Çin prensesi alan bu kağan. Çinliler’in kayalık Kutlu dağı parçalayarak ülkelerine götürmelerine izin verdi. Bu olayın felaket getirdiği Uygurlar Turfan’a (Koço) göçmek zorunda kaldılar. Destanın İranlı tarihçi Cüveyni tarafından anlatılan çeşitlemesine göre göçten önce her yandan “göç… göç…” sesleri duyulmaya başladı. Yurtlarını bırakarak yola koyulan Uygurlar gittikleri her yerde aynı sesleri duydular. Bişbalığ kentinin bulunduğu yere gelince seslerin kesildiğini gördüler ve buraya yerleştiler. Destanda yer alan kutsal ışık, kutsal dağ gibi motifler eski türk inançlarını yansıtır. Kayalık bir dağın bile yabancılara verilmesinin felaket getireceği düşüncesi ise yurt sevgisinin belirtisidir.